Небольшой отрывок "Катаклизма 2042"

Женя тихо запела на башкирском языке — что-то грустное, таинственное:

Ҡар яуа, ерҙәр ағара,

Юлдар ҡаплана, онотола.

Мин барам, ҡараңғылыҡта,

Яңғыҙлыҡ менән ҡосаҡлаша.

Ҡайҙа һин, йылы ҡулың?

Ҡайҙа һин, әйт, йылы һүҙең?

Беҙ айырылдыҡ, белмәйем,

Бәлки, табышырбыҙ, бәлки, юҡ.

Ел иҫә, өйөрөп ҡарҙы,

Туңдыра йөҙөмдө, ҡулдарҙы.

Әммә йөрәк әле йылы,

Ул көтә, өмөтөн өҙмәй.

Ҡайтасаҡмын, тип өмөтләнәм,

Һин дә көт, тип ышандырам.

Беҙ осрашырбыҙ, мин беләм,

Тик ваҡыт кәрәк, аҙ ғына.

Ҡар яуа, ерҙәр ағара,

Юлдар ҡаплана, онотола.

Әммә мин барам, беләм,

Һин көтәһең, тип ышанам.

Ее голос был низким, надтреснутым, но в то же время глубоким и неописуемо красивым... Тимка замер, прижавшись к ее плечу. Девушка закончила петь.

— О чем эта песня?

— О том, что как бы ни было грустно, нельзя перестать надеяться.