Трынаццатае стагоддзе. Чорная Русь. Манах Аляксандр, родам з Жамойці, прыходзіць на чужую зямлю з адной марай — каб яго і яго веру прынялі. Ён не будуе храмаў са золата. Ён ставіць крыж з дзвюх кветак і пачынае жыць побач з людзьмі.
Праз пакаленні яго род становіцца часткай зямлі, дзе сустракаюцца балты і славяне. Яго нашчадкі — Рынгольт і Войшалк — сустракаюцца перад самым Грунвальдам, каб стаяць побач у самай вялікай бітве свайго часу.
«Смерць маўчыць. Словы здраджваюць. Мараль губляе апору. Ці можна знайсці сябе, калі Бога няма, але ёсць Яго адсутнасць?»
цытата:
«Ніцшэ сказаў, што Бог мёртвы. Але ён памыляўся. Бог не памёр — Ён змяніў аблічча. Ён сышоў з неба і пасяліўся ў людзях. Ужо не як страх і не як суддзя, а як іх уласнае сумленне, як іх свядомасць, як іх здольнасць выбіраць дабро і зло.
Мы не страцілі Бога — мы сталі Ім. І гэта не гордасць. Гэта адказнасць.»
«Гэты зборнік — спроба паглядзець на чалавечыя ўчынкі праз вобразы жывёл. Тут ёсць вернікі і скептыкі, багатыя, якія страцілі сябе, і бедныя, якія захавалі сябе. Кожная басня — гэта не гісторыя, а пытанне. Яны не вучаць, а запрашаюць да дыялогу. Для тых, хто любіць думаць, а не проста чытаць».